ترکیبی از انسان دوستی، طنز و انتقاد اجتماعی


فیلم سینمایی «نام من جو» به تهیه کنندگی ربکا ابرایان محصول سال ۱۹۹۸ کشورهای انگلستان و آلمان است. کارگردانی این درام عاشقانه را کن لوچ برعهده داشته است. پل لاورتی فیلم نامه نویس این فیلم بوده و پیتر مولان، لوییز گودال، دیوید مکی، آن مری کندی، گری لوییس و دیوید هیمن نیز بازیگران اصلی آن هستند. داستان فیلم «نام من جو» از این قرار است که شخصی به نام«جو» که از اعتیاد به الکل رهایی یافته، بدترین تیم فوتبال گلاسکو را رهبری می‌کند. «سارا» مأمور بهداشت است و وقتی برای انجام یک بازدید بهداشتی به محله «جو» می‌رود، با او آشنا می‌شود و آرام آرام بگو مگوهایی بین آنان پیش می‌آید. «جو» و «سارا» سر به سر هم می‌گذارند و با یکدیگر دعوا می‌کنند اما رابطه آنها خیلی زود به یک پیوند عاطفی بدل می‌شود و... کن لوچ کارگردان فیلم «نام من جو» متولد هفدهم ژوئن ۱۹۳۶ در وارویک شایر بریتانیا است. او در ابتدا به آکسفورد رفت تا حقوق بخواند اما در عوض مجذوب بازیگری و عضو کلوپ تئاتر تجربی همانجا شد. او بازیگری را در تئاتر آغاز کرد اما بعد با پیوستن به BBC در سال ۱۹۶۱ کارگردانی را تجربه کرد و همکاری او با تهیه کننده‌ای به نام تونی گارنت به خلق مجموعه‌ای از مستندهای دراماتیک برای BBC انجامید. یکی از این اپیزودها تحت عنوان «کتی به خانه بیا» که در سال ۱۹۶۵ تولید شد، مشکل بی خانمانی شهروندان و سطح رفاه مردم بریتانیا را هدف قرار داد. «کتی به خانه بیا» به عنوان یکی از جنجالی ترین فیلمهایی که توسط BBC تولید شد؛ به تغییراتی بنیادین در قانون و اساسنامه این کشور در ارتباط با افراد بی خانمان انجامید. لوچ در سال ۱۹۶۸ با فیلم «گاو بیچاره» اولین فیلم بلند خود را کارگردانی کرد. فیلم «Kes »دومین فیلم موفق او در سال ۱۹۷۰ ساخته شد و به عنوان یکی از بهترین فیلمهای تاریخ سینمای بریتانیا شناخته شده است. لوچ تاکنون بیش از ۷۳ جایزه جشنواره‌های مختلف سینمایی را به دست آورده که معتبرترین آنها دوبار جایزه بفتا، یک بار جایزه کن و یک جایزه از جشنواره برلین بوده است. از دیگر آثار این فیلمساز برجسته انگلیسی می‌توان به فیلم‌های «سهم فرشتگان (۲۰۱۲)»، «بادی که کشتزار جو را تکان می‌دهد (۲۰۰۶)»، «شانزده سالگی شیرین (۲۰۰۲)» و «سرزمین و آزادی (۱۹۹۵)» اشاره کرد. اوج سبک و سیاق و الگوهای سینمای لوچ در شکل و مضمون را می‌شود در این فیلم سراغ گرفت. ترکیب انسان دوستی و طنز، انتقاد اجتماعی وگزارش مستند گونه و توجه به آدم‌های حاشیه‌ای و فراموش شده انگلستانِ امروز، در سینمای لوچ هیچ وقت چنین قوام و تعادلی نداشته است. کن لوچ زمانی «نام من جو » را ساخت که انگلستان در مواد مخدر غرق شده بود. در هر خیابان و محله‌ای معتادها، سرگرم خریدن یا کشیدن مخدر بودند و کسی نبود که آنها را از این مصیبت برهاند. لوچ تصمیم گرفت فیلمی بسازد درباره آدم‌هایی که مواد مخدر زندگی شان را نابود کرده است. او نمی‌خواست فیلمی درباره معتادها بسازد، می‌خواست فیلمی بسازد درباره «آدم‌هایی» که «معتاد» می‌شوند. از نظر لوچ، این دو با هم تفاوت‌هایی عمده دارند. درعین حال، او شخصیت‌های فیلمش را از بین طبقه محروم انتخاب کرد. آدم‌هایی که اگر معتاد بشوند، فرصتی برای فکرکردن یا اعتراض به سیاستمدارها ندارند. لوچ در یکی از مصاحبه‌هایش بعد از نمایش این فیلم گفت که معتادکردن مردم عادی انگلستان، برنامه دولت آن کشور است. آنها می‌خواهند کسی حوصله و مجال اعتراض را نداشته باشد و آدم‌های فقیر، همین که سرشان گرم شود، دیگر کاری به کسی ندارند و این، دقیقا، همان چیزی است که سیاستمدارهای انگلیسی می‌پسندند. فیلم، داستان آدم‌های مختلفی است که هرکدام به شکلی درگیر مسائل مربوط به اعتیاد هستند. یکی از آنها هم جو است؛ یک معتاد سابق الکل که حالا ترک کرده و کسی جز سارا نمی‌تواند کمکش کند. باقی دوستانش، مثل خودش، نیاز به کمک دارند. اصلی ترین مساله‌ای که کن لوچ در فیلم"نام من جو است" به آن می‌پردازد، همین نیاز به کمک و میل به مراوده است. آدم‌ها نیاز به همدم دارند، والا راه به جایی نمی‌برند. ارتباط انسانی مهم ترین چیزی است که می‌تواند آدم‌ها را نجات بدهد اما همه چیز بستگی دارد به اینکه معنای درست این ارتباط و مراوده را بفهمند. اگر کن لوچ، در کمال خونسردی، هیچ کدام از شخصیت‌های فیلمش را به دیگری ترجیح نمی‌دهد، لابد دلیلش همین است؛ او می داند این رفتارها، همه، نابه هنجار هستند و جای دفاع ندارند. نام من جو ، از این منظر، یکی از اخلاقی ترین فیلم‌های "لوچِ" انگلیسی است. فیلم «نام من جو» روز دوشنبه ساعت ۱۹ و تکرار آن روز بعد ساعت ۹ از شبکه نمایش پخش خواهد شد.

Portfolio image